Meneer X zoekt weer hommeles, wordt zeker weer gedwongen ergens over te overleggen met mij.

Maandag 2e paasdag, 22 april 2019

Meneer X heeft de afgelopen jaren bij vele buurtgenoten lopen klagen over de overlast die hij meent te ondervinden wanneer wij onze tuin sproeien.
Sinds hij het erf bij nummer C heeft gekocht wordt zijn beton er zelfs nat van. Voorop gesteld dat hij dat water er niet zelf overheen heeft laten lopen.
Want dat vermoeden heb ik wel, na alle in scene gezette overlast, waar deze meneer mee aan blijkt te komen zetten. Hij heeft er zelfs een dagvaarding van gemaakt. Het moest onderwerp voor een rechtszaak worden; Wij sproeien te veel naar de zin van meneer X.
.
Zojuist deed ik mijn ronde over het erf, om de zaken af te sluiten.
En wat schets mijn verbazing?
Het regent opeens. Bijzonder lokaal. Precies over de schutting heen, waarachter meneer X zijn beton heeft of had. En er klinkt een sproeier.
.
Die staat dus kennelijk verkeerd afgesteld.
Kan gebeuren. Maak je geen punt van, gratis water.
Behalve dan als je op je pad door de tuin gehinderd wordt door de plaatselijke regen van een sproeier.
Dus ik spreek meneer X aan. Vanaf de plek waar gesproeid wordt. Maar meneer X reageert niet.
Ik spreek meneer iets luider aan. Meneer X reageert nog steeds niet.
Ik weet toch zeker dat meneer X niet doof is, dus nu zeg ik, zo luid als ik kan, wat ik wil zeggen:
‘XnaamvanmeneerX, kun je je sproeier alsjeblieft zo richten dat ik in mijn tuin kan lopen zonder nat te worden van jouw sproeier?’
Meneer X reageert nog steeds niet.
Dan pak ik de tuinslang en laat, in een laatste poging zijn aandacht te trekken, een straal water over de schutting heen gaan. Kennelijk had meneer X echt helemaal niets door want hij liep de straal in. Heel onhandig van hem. Of opzet om weer wat te klagen te hebben.
Maar NU gaat eindelijk de sproeier van meneer X uit.

En om te voorkomen dat meneer X hier weer, zoals na 20 jaar getreiter wel te verwachten is, zijn eigen verhaal van gaat maken zet ik maar meteen even neer wat er gebeurd is.
.

Eenden belagen tot de dood er op volgt. Ook mijn witte eenden.

We hadden eenden in ons huis rond lopen, toen we hier net woonden. Geen idee waar ze vandaan kwamen, maar ik vond het wel grappig. En gezellig. Die gingen in onze tuin broeden. Dat vond ik prima.
Ze waren wit. Toen er een was die hulp nodig had heb ik die in huis genomen. Pippi heet ze.
De buurt-etterbak claimde overlast van de eenden, dus ik zei ‘dan neem ik de witte eenden op mijn eigen erf, heb jij geen last meer’.
Dat vond de gemeente prima, maar de buurt-etterbak niet. Die stenigde de eenden. En joeg ze daarmee telkens bij mij vandaan.
.
dode eenden op ons achtererf17 juli 2011
.
Jaar in jaar uit lagen de lijken rond ons erf.
.
dode eenden op ons achtererf09 maart 2012
.
.
zieke eenden op ons achtererf11 juli 2010
.
Op zeker moment zei de opzichter van het HHNK dat dit met botulisme niets te maken had. Iemand gebruikte gif tegen ze, zei hij. ‘Mijn vader zaliger gebruikte dat ook.’ Daardoor herkende hij het. Maar ook omdat het al zoveel jaren iedere keer weer gebeurde. Ondanks het baggeren door het HHNK en door ons.
.
Pas toen de etterbuurter een rechtszaak tegen ons begon vanwege overlast van de eenden liet hij ze door naar ons, zonder te stenigen.
Kennelijk op dringend advies van zijn advocaat.
Maar dan had hij ze eerst nog extra rattengif gevoerd..
Allemaal kwamen ze bloedend bij me.
.
zieke eenden op ons achtererf20 juli 2011
.
Ogenblikkelijk in overleg met de dierenarts tig injecties vitamine K ingekocht en allemaal minimaal 1 injectie met vitamine K gegeven.
De eenden die ik op tijd terug ‘gevangen’ had (aan waren komen dobberen, bijna krachteloos) die werden gered.
.
Die veilig bij ons waren, zijn vervolgens naar kinderboerderijen in het hele land gebracht. Op het hart gedrukt de slagpennen regelmatig te knippen want dat ze anders terug bij ons zouden komen..
.
Verschillende kwamen dus toch terug. En werden onderschept voordat ze bij ons veilig waren.
.

25jan2013; Strenge winter en dan watervogels van het laatste wak wegjagen. De BBQ buurt Andijk.

Afgelopen week heeft het erg hard gevroren hier.
Jammer genoeg zijn er dan weer mensen die hun honden op de weinige nog open zijnde wakken afsturen, om er de watervogels uit te jagen.

Los lopende Hond jaagt op vogels bij wak in ijs. Sadistisch, aangezien deze man precies de gevolgen ervan voor de watervogels kent. Maar hij zegt “er alleen maar last van” te hebben. En met de wild levende dieren heeft hij “niets te maken”. Ook niet met de ratten die je van het achtergebleven voedsel vervolgens heel snel krijgt, klaarblijkelijk.
Overigens zijn het vooral Meerkoeten die hier opgejaagd worden.


Om het schaatsen hoeven ze het niet te doen.

In Andijk zijn meer dan genoeg sloten. Allemaal geschikt om te schaatsen. En bovendien valt over 2 dagen (zondag) de dooi in. Dat zeggen de weerberichten al bijna de hele week.
Maar dat ene stuk dat ik dan probeer open te houden en waar ik de beesten een beetje de winter probeer door te slepen (met name waterhoentjes gaan hard in aantallen achteruit en de IJsvogel is al helemaal verdwenen), daar moeten de fijnste van mijn buurtgenoten nu juist hun honden los laten.
Hebben ze ook nog de moed om te zeggen dat ze zelf niks doen, maar dat de hond het doet. Of de dochter.


Zojuist weer een hond langs het wak wezen jagen. Deze keer een kleine langharige poedel. Alle watervogels zijn verjaagd, want het beest komt ook over het ijs heen naar ze toe. De bijbehorende dame doet dit, ondanks onze bezwaren, dagelijks 2x en doelgericht; recht op het wak af met de hond, en als de watervogels in paniek gevlucht zijn, dan keert ze meteen weer om om naar huis terug te gaan of het dier aan de voorzijde van de woningen, over de dijk, op de normale manier uit te laten.

Aan de andere kant is het ook zo, dat ze heel goed lijken te weten dat het niet klopt wat ze doen. Zodra ik in reactie op de paniek-geluiden naar het wak ga en zo iemand ziet mij opeens, dan keert men snel om en gaan de andere kant op verder.
Ga ik er niet naar toe, dan kan het zo maar gebeuren dat zo’n hond opeens in mijn achtertuin staat. Via het ijs over het beton door onze achterpoort, de tuin in. Waar het beest een reuze paniek bij mijn eigen eenden veroorzaakt. Toen dat schattige langharige poedeltje dat presteerde heb ik die erf afgejaagd, natuurlijk, bij mijn dieren weg.
(Roept de honden-uitlaatser vanaf de andere kant van de sloot nog “Hee, dat mag niet !”
“?? Wat mag niet. Je hond wegjagen niet ? Wat doet dat beest hier bij de wakken dan. Watervogels wegjagen, of niet soms.” )

Was die hond aangelijnd geweest, dan had dat niet kunnen gebeuren.

’t Is dat deze mensen zelf al hebben aangegeven dat ze willen dat wij hier vertrekken, anders hadden we nog gedacht dat het hun echt om de wild levende dieren gaat.
Bijna dagelijks een dikke hondendrol voor de brievenbus op de stoep is de herinnering aan de verstandhouding met de buurt.

Zou toch wel eens willen weten wie dat nu precies doet. Die enorme drollen voor onze brievenbus draaien.

Dijkweg te Andijk; 24jan2013; treiterijen in een BBQ-buurt te Andijk

Andijk oost, buurtperikelen
Van pesten op school is het ergste dat kinderen stil blijven over het getreiter. En stilletjes ten onder gaan. Soms met achterlating van een briefje. En een enkele keer wordt dat briefje door de ouders openbaar gemaakt zodat er aandacht komt voor pesten en sarren. Vervolgens kiezen de treiteraars een ander slachtoffer.
.
Treiteren gebeurt altijd door groepen. Meestal kleine groepen, soms grotere. En het is altijd de eenling die daarvoor uitgekozen wordt. Het gaat er om degene ongemerkt zo te sarren dat die persoon er onderdoor gaat.
Kinderen weten meestal niet meteen dat degene die getreiterd wordt daar aan onderdoor kan gaan. Volwassenen die treiteren weten dat meestal dondersgoed en mikken er op ongemerkt die persoon zo sarren dat die er onderdoor gaat of verhuist.
Let wel; ongemerkt. Er mogen geen getuigen zijn, behalve de treiteraars zelf, die elkaar dan dekken. Dit zonder-getuigen en elkaar-dekken gebeurd dan weer zowel bij kinderen als bij volwassen treiteraars.
Ik heb dat al eens mee gemaakt op de basis-school. Gelukkig maar kort doordat er een andere school voor in de plaats kwam.
.
Feit is dat ik de gedragingen herken.
En ze spelen hier, in Andijk-oost, onder volwassenen.
Omdat het volwassenen zijn, zijn ze er natuurlijk veel doortrapter in dan schoolkinderen. Ze zorgen er goed voor dat niemand hen in de gaten heeft wanneer ze aan het sarren zijn. En de reactie die ze er op krijgen gaat vervolgens weer over de tong door het hele dorp.
.
“Is er dan niemand die het op neemt voor degene die getreiterd wordt in zo’n filantropisch dorp als Andijk ?”
Nou nee. Men gaat er van uit dat het een burenruzie is, en daar wil gewoonlijk niemand bij betrokken raken.
Dat er eenzijdig gesar en getreiter gaande is, vanuit een groep volwassenen, daar sta je niet bij stil als buurtbewoner.
.
Wat dan weer eigenaardig is, is dat Andijk een hoog percentage zelfmoorden kent. Andijk kent ook het verhaal van Tim Ribberink.
En toch gaat men zich in groepsverband te buiten aan gesar.
Vermoedelijk is bovenstaande hiervan een voorbeeld. Ik kan tenminste geen logische redenering vinden achter het verhaal, hierboven, van 25 januari 2013, over loslopende honden.
.
Maar nog even wat opmerkingen vooraf.
Ik ben niet van plan om stilletjes ten onder te gaan.
En meer dan dat is er niet.
Er is namelijk geen enkele hulp. Praten kun je met deze figuren niet want die ontkennen alles en gaan vervolgens door met waar ze mee bezig zijn. En aan een wijkagent heb je in deze jammer genoeg ook helemaal niets, hoe die zijn of haar best ook doet. (Wat vele mensen die in NL getreiterd zijn al hebben mogen ondervinden.)
.
Alles wat de treiteraars ons aan doen is namelijk niet expliciet verboden.
Het is niet verboden hondendrollen voor iemands deur te leggen. Dus dat doen de buurt-treiteraars. Het is ook niet verboden om vuurwerk in iemands tuin te schieten. Dus ook dat doen de buurt-treiteraars. Dat je de daar levende dieren, inclusief de wakende buur, met de smeulende zooi raakt maakt niet uit, want niemand zal dat getuigen.
.
Ook is het niet verboden om dieren, waar je buur zorg voor draagt maar die vrij leven, zo te terroriseren dat de dieren niet meer door de buurtsloot naar haar erf durven te komen. Dus , je raad het al, ook dat doen de buurt-treiteraars.
Het is ook niet verboden om rattengif te strooien, en je doet dat gewoon per ongeluk op een plek waar vogels er ook goed bij kunnen. Dat is leuk, want dan kan je buur de dieren waar ze zo om geeft lekker zien creperen. Dus dat doen de buurt-treiteraars. De ene na de andere eend ligt dood of stervend in het water of op de kant.
.
Je mag ook gerust groene lasers gebruiken om in de coniferen van je buren alle roestende spreeuwen er uit te jagen. Net zo lang totdat ze zich niet meer durven te laten zien. Er staat nergens dat dat niet mag. Dus ook dat doen de buurt-treiteraars.
.
Je mag ook gerust een valse aangifte van bedreiging doen tegen buren, want als er verder geen getuigen zijn kan ook niemand aantonen dat je liegt. Dus … jawel .. dat doen de buurt-treiteraars.
.
Je mag ook gerust, als je de wet overtreedt waarmee je een buur benadeelt en waartegen die buur bezwaar maakt, zeggen dat die buur je alleen maar dwars wil zitten want dat er een burenruzie is.
Dus inderdaad, dat doen de buurt-treiteraars. Het bezwaar van je buur wordt dan opeens niet meer serieus genomen, door een Hoogheemraadschap bijvoorbeeld. Heel handig en effectief als je buren niet akkoord gaan met bouwsels op je erf, je sloot of op de erfgrens.
.
Zo staat er ook nergens dat je geen dieren weg mag jagen die door je buur net gevoerd zijn. Dus waarom niet, als de buur toch weer binnen is, meteen even die dieren flink de stuipen op het lijf gejaagd. Heb je haar ook weer even lekker mee te pakken. Dus dat doen de buurt-treiteraars.
En de ratten die dan op dat achter gelaten voer af komen die kun je haar ook meteen mooi aanwrijven. Je neemt daarvoor je buurtgenoten 1 voor 1 mee naar de plek waar zij gewoonlijk voert en laat hen zien hoeveel voer er wel niet ligt. Dus dat doen de buurt-treiteraars. Maar pas wel op dat je er niet bij zegt dat jij zelf telkens de dieren direct nadat zij voerde hebt staan weg jagen.
.
Verdwijnt er een kat of een hond, zeg je gewoon dat die buur dat gedaan heeft. Dus dat doen de buurt-treiteraars. Wordt daar het hek kapot getrapt, stiekum ‘s nachts.
.
Als de hond of kat later in het eendenkroos gevonden wordt ga je niet je leugens rechtzetten. Welnee, laat maar lekker door sudderen. Beter nog; verzin er bij dat zij de kat daar in het kroos heeft gelegd. Dus dat doen de buurt-treiteraars.
.
Verder mag je natuurlijk gerust rond vertellen dat die buur alle andere buren van nummer B heeft weg gepest. Dat gaat toch niemand verifiëren bij die buur van nummer A. Dus dat doen de buurt-treiteraars.
Dat de ene nummer B bewoner gewoon heel dik aan de woning kon verdienen en daarom verkocht, en de andere nummer B bewoner aan levercirrose overleed terwijl zijn vrouw al die tijd al een ander liefje had en Andijk sowieso niet zag zitten, dat ga je heus achteraf allemaal niet rechtzetten.
.
Enzovoort enzovoort. Allemaal niet verzonnen, gebeurt hier serieus.
.
Mocht je nog willen weten waarom wij, van Dijkweg nummer A, dit over ons heen krijgen dan is dat simpel uit te leggen;
van meet af aan past met name de vrouw des huizes niet in het straatje van degene die zich baas van de buurt acht. Niet alleen figuurlijk gesproken, maar dus ook letterlijk.
De vrouw des huizes kent, sinds de BuurtBBQ in 1997 !, haar plaats al niet namelijk, volgens de buurttreiteraar(s), want ze ging toen al niet braaf met de buurt-vrouwen mee afwassen, maar zat liever te praten over werk, bij de mannen. Dat dat niet haar plaats was liet de “buurtbaas” (=hoofd-afdeling-buren-treiteren) haar duidelijk voelen door, dwars door haar verhaal heen, te praten over heel iets anders, met degene waar zij het woord toe richtte, alsof ze niet aanwezig was. Als je dergelijk gedrag niet verwacht, ben je even met stomheid geslagen en ga je vervolgens naar huis, want dit is op een feest, wat de buurtBBQ toch moet zijn, niet goed te praten.
.
Vanaf die dag ging het alleen maar verder bergafwaarts, want de vrouw des huizes paste op nog veel meer manieren niet in het plaatje dat deze kleine Andijk-oost-buurt kennelijk van vrouwen had en heeft.
Ik ben namelijk technisch aangelegd, niet religieus, niemands slaaf of ondergeschikte, en heb een flink aantal normen en waarden die sterk verschillen van de lokale actieve gereformeerde “man van God”, maar weer niet zo heel erg veel van de doorsnee “import”. (Zo worden mensen genoemd die niet geboren en getogen Andijker zijn.)
Daarbij accepteer ik ook nog eens niet zomaar de ongeschreven wetten die in dit buurtje heersen, wanneer die niet stroken met de gewone wetgeving, zoals die voor iedere Nederlander geldt, of wanneer ik het zelf onredelijk vind. Meest duidelijke voorbeeld daarvan is dat men zeggenschap wil over ons eigendom, met name over onze tuin. Het schijnt hier ingeburgerd te zijn dat buren mogen bepalen hoe jij je tuin hebt.
Dat gaat er bij mij echt niet in hoor. Of je hoog of laag springt. Dat gaat niet gebeuren.
.
Dat is voor enkele Andijk-oost bewoners absoluut niet te verkroppen.
Dan gaan bepaalde figuren zelfs zo ver dat ze naaste buren zo bewerken dat die al hun hoge groen uit de voortuin weg halen, zodat je vanaf de weg onze tuin kunt zien. En dan gaan ze klagen over het aanzicht.
Zo bezeten van hun gelijk zijn sommige buurters hier.
.
En daar komt dan nog bovenop dat ik dus ook niet de alleenheerschappij van oud-Andijkers over Andijks grondgebied accepteer.
Daar bedoel ik mee dat ik niet accepteer dat de heerszuchtelingen niet alleen ver buiten de grenzen van hun eigen erf, maar zelfs in mijn tuin, op mijn erf, de dienst willen uitmaken.
Bijvoorbeeld loopt er een kip van hun in mijn tuin, dan hebben zij het recht, als oud-Andijkers, om mijn erf op te gaan en zonder ook maar iets te vragen mijn borders door te stampen om de kip te vangen. Spreek ik die man aan, dan vindt hij dat hij niet hoeft te reageren. Zeg ik dat hij dan maar van mijn erf moet verdwijnen, dan heft hij zijn hand in woede naar mij op (zoals dat zo mooi bijbels beschreven is) en verdomd het te verdwijnen. Totdat er een getuige voorbij komt. Dan loopt ie gauw weg en begint meteen te smoezen met de voorbijganger.
Idem met voetballende kinderen van deze mensen, en ander speelgoed dat op ons erf terecht komt. Duiken gewoon je erf op als de bal er ligt. Vragen niks, al zeg je er dertig keer wat van, al vraag je het vriendelijk, al commandeer je ze er uit. Bepaalde “oud-Andijkers” vinden dat ze dat recht hebben, dat recht nemen ze gewoon.
En ieder ander, die daar voordeel bij meent te hebben, eigent zich dat recht vervolgens eveneens toe.
Maar daar ben ik het dus niet mee eens. Al is hun ongeschreven wet 20 jaar oud: Op mijn erf bepaal ik wat er gebeurt en niemand anders.
Vandaar.
.
En ik laat het staan zodat vooral Andijkers eens zien wat voor volk zij onder zich hebben, waar ze de hand bij boven het hoofd houden.
.
NB: Beste buurtbaas,
Mocht je vinden dat je te herkenbaar bent in dit verhaal, bedenk je dan dat iemand die jouw roddel over ons niet gehoord heeft, jou ook niet in bovenstaande verhaal zal herkennen.
.
Je eigen roddel over ons wordt dus met dit bovenstaande je valkuil. Dit voor het geval je een klacht wegens smaad zou overwegen.