25jan2013; Strenge winter en dan watervogels van het laatste wak wegjagen. De BBQ buurt Andijk.

Afgelopen week heeft het erg hard gevroren hier.
Jammer genoeg zijn er dan weer mensen die hun honden op de weinige nog open zijnde wakken afsturen, om er de watervogels uit te jagen.

Los lopende Hond jaagt op vogels bij wak in ijs. Sadistisch, aangezien deze man precies de gevolgen ervan voor de watervogels kent. Maar hij zegt “er alleen maar last van” te hebben. En met de wild levende dieren heeft hij “niets te maken”. Ook niet met de ratten die je van het achtergebleven voedsel vervolgens heel snel krijgt, klaarblijkelijk.
Overigens zijn het vooral Meerkoeten die hier opgejaagd worden.


Om het schaatsen hoeven ze het niet te doen.

In Andijk zijn meer dan genoeg sloten. Allemaal geschikt om te schaatsen. En bovendien valt over 2 dagen (zondag) de dooi in. Dat zeggen de weerberichten al bijna de hele week.
Maar dat ene stuk dat ik dan probeer open te houden en waar ik de beesten een beetje de winter probeer door te slepen (met name waterhoentjes gaan hard in aantallen achteruit en de IJsvogel is al helemaal verdwenen), daar moeten de fijnste van mijn buurtgenoten nu juist hun honden los laten.
Hebben ze ook nog de moed om te zeggen dat ze zelf niks doen, maar dat de hond het doet. Of de dochter.


Zojuist weer een hond langs het wak wezen jagen. Deze keer een kleine langharige poedel. Alle watervogels zijn verjaagd, want het beest komt ook over het ijs heen naar ze toe. De bijbehorende dame doet dit, ondanks onze bezwaren, dagelijks 2x en doelgericht; recht op het wak af met de hond, en als de watervogels in paniek gevlucht zijn, dan keert ze meteen weer om om naar huis terug te gaan of het dier aan de voorzijde van de woningen, over de dijk, op de normale manier uit te laten.

Aan de andere kant is het ook zo, dat ze heel goed lijken te weten dat het niet klopt wat ze doen. Zodra ik in reactie op de paniek-geluiden naar het wak ga en zo iemand ziet mij opeens, dan keert men snel om en gaan de andere kant op verder.
Ga ik er niet naar toe, dan kan het zo maar gebeuren dat zo’n hond opeens in mijn achtertuin staat. Via het ijs over het beton door onze achterpoort, de tuin in. Waar het beest een reuze paniek bij mijn eigen eenden veroorzaakt. Toen dat schattige langharige poedeltje dat presteerde heb ik die erf afgejaagd, natuurlijk, bij mijn dieren weg.
(Roept de honden-uitlaatser vanaf de andere kant van de sloot nog “Hee, dat mag niet !”
“?? Wat mag niet. Je hond wegjagen niet ? Wat doet dat beest hier bij de wakken dan. Watervogels wegjagen, of niet soms.” )

Was die hond aangelijnd geweest, dan had dat niet kunnen gebeuren.

’t Is dat deze mensen zelf al hebben aangegeven dat ze willen dat wij hier vertrekken, anders hadden we nog gedacht dat het hun echt om de wild levende dieren gaat.
Bijna dagelijks een dikke hondendrol voor de brievenbus op de stoep is de herinnering aan de verstandhouding met de buurt.

Zou toch wel eens willen weten wie dat nu precies doet. Die enorme drollen voor onze brievenbus draaien.

Dijkweg te Andijk; 24jan2013; treiterijen in een BBQ-buurt te Andijk

.

Andijk oost, buurtperikelen
Van pesten op school is het ergste dat kinderen stil blijven over het getreiter. En stilletjes ten onder gaan. Soms met achterlating van een briefje. En een enkele keer wordt dat briefje door de ouders openbaar gemaakt zodat er aandacht komt voor pesten en sarren. Vervolgens kiezen de treiteraars een ander slachtoffer.
.
Treiteren gebeurt altijd door groepen. Meestal kleine groepen, soms grotere. En het is altijd de eenling die daarvoor uitgekozen wordt. Het gaat er om degene ongemerkt zo te sarren dat die persoon er onderdoor gaat.
Kinderen weten meestal niet meteen dat degene die getreiterd wordt daar aan onderdoor kan gaan. Volwassenen die treiteren weten dat meestal dondersgoed en mikken er op ongemerkt die persoon zo sarren dat die er onderdoor gaat of verhuist.
Let wel; ongemerkt. Er mogen geen getuigen zijn, behalve de treiteraars zelf, die elkaar dan dekken. Dit zonder-getuigen en elkaar-dekken gebeurd dan weer zowel bij kinderen als bij volwassen treiteraars.
Ik heb dat al eens mee gemaakt op de basis-school. Gelukkig maar kort doordat er een andere school voor in de plaats kwam.
.
Feit is dat ik de gedragingen herken.
En ze spelen hier, in Andijk-oost, onder volwassenen.
Omdat het volwassenen zijn, zijn ze er natuurlijk veel doortrapter in dan schoolkinderen. Ze zorgen er goed voor dat niemand hen in de gaten heeft wanneer ze aan het sarren zijn. En de reactie die ze er op krijgen gaat vervolgens weer over de tong door het hele dorp.
.
“Is er dan niemand die het op neemt voor degene die getreiterd wordt in zo’n filantropisch dorp als Andijk ?”
Nou nee. Men gaat er van uit dat het een burenruzie is, en daar wil gewoonlijk niemand bij betrokken raken.
Dat er eenzijdig gesar en getreiter gaande is, vanuit een groep volwassenen, daar sta je niet bij stil als buurtbewoner.
.
Wat dan weer eigenaardig is, is dat Andijk een hoog percentage zelfmoorden kent. Andijk kent ook het verhaal van Tim Ribberink.
En toch gaat men zich in groepsverband te buiten aan gesar.
Vermoedelijk is bovenstaande hiervan een voorbeeld. Ik kan tenminste geen logische redenering vinden achter het verhaal, hierboven, van 25 januari 2013, over loslopende honden.
.
Maar nog even wat opmerkingen vooraf.
Ik ben niet van plan om stilletjes ten onder te gaan.
En meer dan dat is er niet.
Er is namelijk geen enkele hulp. Praten kun je met deze figuren niet want die ontkennen alles en gaan vervolgens door met waar ze mee bezig zijn. En aan een wijkagent heb je in deze jammer genoeg ook helemaal niets, hoe die zijn of haar best ook doet. (Wat vele mensen die in NL getreiterd zijn al hebben mogen ondervinden.)
.
Alles wat de treiteraars ons aan doen is namelijk niet expliciet verboden.
Het is niet verboden hondendrollen voor iemands deur te leggen. Het is ook niet verboden om vuurwerk in iemands tuin te schieten. Dat je de daar levende dieren, inclusief de wakende buur, met de smeulende zooi raakt maakt niet uit, want niemand zal dat getuigen.
Ook is het niet verboden om dieren, waar je buur zorg voor draagt maar die vrij leven, zo te terroriseren dat de dieren niet meer door de buurtsloot naar haar erf durven te komen. Het is ook niet verboden om rattengif te strooien, en je doet dat gewoon per ongeluk op een plek waar vogels er ook goed bij kunnen. Dat is leuk, want dan kan je buur de dieren waar ze zo om geeft lekker zien creperen. De ene na de andere eend ligt dood of stervend in het water of op de kant.
Je mag ook gerust groene lasers gebruiken om in de coniferen van je buren alle roestende spreeuwen er uit te jagen. Net zo lang totdat ze zich niet meer durven te laten zien. Er staat nergens dat dat niet mag.
Je mag ook gerust een valse aangifte van bedreiging doen tegen buren, want als er verder geen getuigen zijn kan ook niemand aantonen dat je liegt.
Je mag ook gerust, als je de wet overtreedt waarmee je een buur benadeelt en waartegen die buur bezwaar maakt, zeggen dat die buur je alleen maar dwars wil zitten want dat er een burenruzie is. Het bezwaar van je buur wordt dan opeens niet meer serieus genomen, door een Hoogheemraadschap bijvoorbeeld. Heel handig en effectief als je buren niet akkoord gaan met bouwsels op je erf, je sloot of op de erfgrens.
Zo staat er ook nergens dat je geen dieren weg mag jagen die door je buur net gevoerd zijn. Dus waarom niet, als de buur toch weer binnen is, meteen even die dieren flink de stuipen op het lijf gejaagd. Heb je haar ook weer even lekker mee te pakken. En de ratten die dan op dat achter gelaten voer af komen die kun je haar ook meteen mooi aanwrijven. Je neemt daarvoor je buurtgenoten 1 voor 1 mee naar de plek waar zij gewoonlijk voert en laat hen zien hoeveel voer er wel niet ligt. Maar pas wel op dat je er niet bij zegt dat jij zelf telkens de dieren direct nadat zij voerde hebt staan weg jagen.
Verdwijnt er een kat of een hond, zeg je gewoon dat die buur dat gedaan heeft. Wordt daar het hek kapot getrapt, stiekum ‘s nachts. Als de hond of kat later in het eendenkroos gevonden wordt ga je niet je leugens rechtzetten. Welnee, laat maar lekker door sudderen. Beter nog; verzin er bij dat zij de kat daar in het kroos heeft gelegd. Verder mag je natuurlijk gerust rond vertellen dat die buur alle andere buren van nummer B heeft weg gepest. Dat gaat toch niemand verifiëren bij die buur van nummer A. Dat de ene nummer B bewoner gewoon heel dik aan de woning kon verdienen en daarom verkocht, en de andere nummer B bewoner aan levercirrose overleed terwijl zijn vrouw al die tijd al een ander liefje had en Andijk sowieso niet zag zitten, dat ga je heus achteraf allemaal niet rechtzetten. Enzovoort enzovoort. Allemaal niet verzonnen, gebeurd hier serieus.
.
Mocht je nog willen weten waarom wij, van Dijkweg nummer A, dit over ons heen krijgen dan is dat simpel uit te leggen;
van meet af aan past met name de vrouw des huizes niet in het straatje van degene die zich baas van de buurt acht. Niet alleen figuurlijk gesproken, maar dus ook letterlijk.
De vrouw des huizes kent, sinds de BuurtBBQ in 1997 !, haar plaats al niet namelijk, want ze ging toen al niet braaf met de buurt-vrouwen mee afwassen, maar zat liever te praten over werk, bij de mannen. Dat dat niet haar plaats was liet de “buurtbaas” haar duidelijk voelen door, dwars door haar verhaal heen, te praten over heel iets anders, met degene waar zij het woord toe richtte, alsof ze niet aanwezig was. Als je dergelijk gedrag niet verwacht, ben je even met stomheid geslagen en ga je vervolgens naar huis, want dit is op een feest, wat de buurtBBQ toch moet zijn, niet goed te praten.
.
Vanaf die dag ging het alleen maar verder bergafwaarts, want de vrouw des huizes paste op nog veel meer manieren niet in het plaatje dat deze kleine Andijk-oost-buurt van vrouwen had en heeft.
Ik ben namelijk technisch aangelegd, niet religieus, niemands slaaf of ondergeschikte, en heb een flink aantal normen en waarden die sterk verschillen van de lokale actieve gereformeerde “man van God”, maar weer niet zo heel erg veel van de doorsnee “import”. (Zo worden mensen genoemd die niet geboren en getogen Andijker zijn.)
Daarbij accepteer ik ook nog eens niet zomaar de ongeschreven wetten die in dit buurtje heersen, wanneer die niet stroken met de gewone wetgeving, zoals die voor iedere Nederlander geldt.
.
Dat is voor enkele Andijk-oost bewoners absoluut niet te verkroppen.
.
En daar komt dan nog bovenop dat ik dus ook niet de alleenheerschappij van oud-Andijkers over Andijks grondgebied accepteer.
Daar bedoel ik mee dat ik niet accepteer dat de heerszuchtelingen niet alleen ver buiten de grenzen van hun eigen erf, maar zelfs in mijn tuin, op mijn erf, de dienst willen uitmaken.
Bijvoorbeeld loopt er een kip van hun in mijn tuin, dan hebben zij het recht, als oud-Andijkers, om mijn erf op te gaan en zonder ook maar iets te vragen mijn borders door te stampen om de kip te vangen. Spreek ik die man aan, dan vindt hij dat hij niet hoeft te reageren. Zeg ik dat hij dan maar van mijn erf moet verdwijnen, dan heft hij zijn hand in woede naar mij op (zoals dat zo mooi bijbels beschreven is) en verdomd het te verdwijnen. Totdat er een getuige voorbij komt. Dan loopt ie gauw weg en begint meteen te smoezen met de voorbijganger.
Idem met voetballende kinderen van deze mensen, en ander speelgoed dat op ons erf terecht komt. Duiken gewoon je erf op als de bal er ligt. Vragen niks, al zeg je er dertig keer wat van, al vraag je het vriendelijk, al commandeer je ze er uit. Bepaalde “oud-Andijkers” vinden dat ze dat recht hebben, dat recht nemen ze gewoon.
En ieder ander, die daar voordeel bij meent te hebben, eigent zich dat recht vervolgens eveneens toe.
Maar daar ben ik het dus niet mee eens. Al is hun ongeschreven wet 20 jaar oud: Op mijn erf bepaal ik wat er gebeurd en niemand anders.
Vandaar.
.
En ik laat het staan zodat vooral Andijkers eens zien wat voor volk zij onder zich hebben, waar ze de hand bij boven het hoofd houden.
.
NB: Beste buurtbaas,
Mocht je vinden dat je te herkenbaar bent in dit verhaal, bedenk je dan dat iemand die jouw roddel over ons niet gehoord heeft, jou ook niet in bovenstaande verhaal zal herkennen.
.
Je eigen roddel over ons wordt dus met dit bovenstaande je valkuil. Dit voor het geval je een klacht wegens smaad zou overwegen.

Blog-post van 17 september 2012, uit die heerlijke BBQ-buurt te Andijk

06:50 uur – Een stevige klap in de tuin, alsof er iets tegen de voerplaats aan vliegt of springt. Klinkt niet als een kleine vogel of een muis. Een kat miauwt (een kat??). Eenden zitten ge-alarmeerd te kwaken. Ik doe een rondje over het erf.
Tjee. Je kunt er de klok op gelijk zetten. Schrijf je de 16e september dat je gemerkt hebt dat mensen hun katten ‘s nachts binnen houden, en of de duvel er mee speelt moet er prompt iemand in de buurt de kat ‘s nachts alsnog los te laten.
Dus daar staan de katten-sporen weer in de tuin, zijn de potten weer omgegooid, staan eenden in paniek hard te snateren en ligt er midden op het pad een dode Bosmuis.
.
.Bosmuis, dood aangetroffen, sporen van kat er omheen en er op.
.
[notitie redactie: Onderstaande is een bericht aan eventuele meelezende buurtbewoners anders dan onze stalker]
Beste buurt-“kattenliefhebber”, je weet inmiddels dat wij, eigenaars van het erf vol met Huismussen en andere wildlevende dieren, geen buurtkatten en buurthonden loslopend op ons erf willen hebben.
De reden: Allebei de huisdier-soorten, en vooral katten, hebben de gewoonte op de mussen te jagen en ze af te maken als ze de kans krijgen. Dat willen we op ons erf niet hebben.

.
08:15 uur – Weer grote paniek in de tuin. Alle dieren in de stress. Stenen vliegen de tuin in, op het schuurdak. Wat is er gaande ? Iemand gooit stenen naar dieren op ons erf ? Welke imbeciel is hier bezig !
O .. wacht even …. een ‘oude bekende’ neemt zijn riedeltje maatregelen tegen wild levende dieren weer ter hand .. Niet te geloven .. Daar gaan we weer .
Maar je doet er weinig aan zolang mensen zijn jarenlange geroddel en gestook voor zoete koek blijven slikken. En zijn leugens. Want daar doet hij ook ruimschoots aan.

.. O .. Ik snap ‘m. Beetje laat maar natuurlijk: Hij probeert weer een ruzie uitlokken.
Want als er geen ruzie is dan moet hij met mij gaan praten over de uitvoering van een bepaald bouwsel (de brug) dat de gezamenlijke sloot niet meer mag blokkeren en dat weigert hij al 1 1/2 jaar te doen. Maar om te blijven weigeren met mij te praten heeft ie wel een reden nodig. Dus probeert hij een ruzie uit te lokken.
Zo doet ie dat al wat langer. En dan zegt ie vervolgens dat er burenruzie is en dat er met mij niet te praten valt.

Nou. Opgelost dus. Dan kan ie lang wachten.
Terug naar mijn eigenlijke werk hier.

De eerste berichten (geschreven in februari 2019)

Al heel snel nadat mijn man en ik – op 1 april 1997 – in Andijk kwamen wonen merkte ik dat er iets ongemakkelijks hier in de buurt gaande was, vanuit een specifiek persoon.  Het leek op een vorm van negeren van je aanwezigheid. Niks nieuws onder de zon, als vrouw zijnde. Zeker als je uit een “echt mannenberoep”  kwam.
Maar wat het ongemakkelijk maakte was dat degene die dat gedrag vertoonde, zich indekte op zo’n manier dat hij er niet op aangesproken kon worden.
.
Voelde hij zich zo boven bepaalde mensen verheven staan, was hij zo overtuigd van zijn gelijk, of was hij te bang om de discussie aan te gaan? Het was ook wel een rare situatie, hij vertoonde dit gedrag namelijk bijna direct, tijdens de kennismaking al.
.
Op zeker moment begon dat gedrag een beetje te lijken op roddelen waarbij ik geen kans kreeg mijn kant van de zaak te vertellen. Steeds meer mensen hadden hun oordeel klaar over mij, zonder zelf ooit een woord met me te hebben gewisseld.
.
Ik ben toen een blog gaan bijhouden waarin ik dan mijn kant van de zaak vertelde. Maar zonder namen te noemen.
.
Dat leek te helpen. Er kwam wat bijval en er kwam wat steun, en het front, dat  niet zozeer tegen mijn man maar wel tegen mij gevormd was, brokkelde een beetje af.
.
Omdat ik met dergelijke zaken helemaal niet bezig wil zijn, ben ik er destijds mee gestopt zodra het leek te helpen. Ik dacht dat de bal nu wel vanzelf door zou rollen totdat de van-mijn-slechtheid-overtuigde-meneer gewoon zou stoppen met zijn rare verhalen over mij.
Dat was een misrekening van me. Het bleek juist averechts te werken omdat de meneer niet ophield, en ik wel. Dus er kwam weer een eenzijdig beeld van mij naar voren.
.
Ik ben dus genoodzaakt de blog weer op pakken.
De blog “Buurt BBQ Andijk”.
.
Helaas.
Maar bij deze.
Daar gaan we weer.
Totdat de meneer eindelijk eens ophoud mij lastig te vallen met zijn pogingen mijn leven en dat van mijn man in beslag te nemen met allerlei gedoe.
Gedoe dat varieert van klachten bij allerlei organisaties, die dan niet tegen ons mogen zeggen wat de klachten dan zijn, maar die ons daar wel mee lastig vallen, tot – meer dan eens – de stiekeme aankoop van grond waar wij ons oog op hadden laten vallen, en waar wij in beide gevallen openlijk over in onderhandeling waren.
.
En vooral het gedoe van het inzetten van derden, die hij zo bewerkt dat deze mensen met name mij komen aanvallen, maar hij zelf buiten schot blijft.
Mensen schijnen overigens niet te merken dat ze door de meneer gebruikt worden.
.
Zal ik het boekje dan maar eens open gaan doen?
Ja. Dat gaat gebeuren.
Lekker smullen voor de dorpelingen die gek zijn op roddel en achterklap.
Alleen is wat ik schrijf waar gebeurd.
.